مسئولیت در آموزش و پرورش از کوه سنگین تر است

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ستاد همکاریها، استاد حسین انصاریان مفسّر، محقق و پژوهشگر علوم و معارف قرآن کریم در یکی از سخنرانی های خود در مهدیه اعظم سمنان با تکریم از مقام معلم و آموزش و پرورش اظهارکرد: هیچ نهادی در هیچ کشوری مسئولیتش از کوه سنگین­تر مثل آموزش و پرورش نیست! در آمار می­گویند: امسال هفده میلیون کلاس اولی تا دانشگاهی ایران دارد، هفده میلیون همه امانت الله دست معلم­ها و دبیرها و اساتید است، تا ببیند این معلم­ها و اساتید با این امانت­های الهی چه می­کنند؟! با کلنگ بدفکری و با کلنگ فرهنگ­های غربی ساختمان این امانت­ها را ویران می­کنند؟! یا نه انسان­سازی می­کنند؟

قرآن می­گوید: اگر یک نفر را، یک معلم بی­دین و گمراه کند، گناهش برابر بی­دین کردن و نابود کردن تمام انسان­هایی است که من آفریدم! اینقدر سنگین و سخت است! فرقی نمی­کند معلم کلاس ابتدایی، دبیرستان، دانشکده و دانشگاه، با ما هم فرقی نمی­کند، ما هم یک معلم هستیم، اگر بیاییم روی منبر عقل مردم را منحرف کنیم، دین مردم را بکشیم، مطالبی بگوییم که دینی نیست و تطبیق با قرآن و روایات نمی­کند و مردم به گمراهی کشیده شوند، ما هم همان گناه را داریم.

زکریا معلم مریم مقدس

معلمِ مریم(س) زکریا بود، مادرش «امرأه عمران» بود، پدرش عمران بود، خودش یک فرزند به تمام معنا و شایسته! این معلم چه کار کرد در تربیت این محصل؟ «كَفَّلَهٰا زَكَرِيّٰا» ﴿آل‏عمران‏، 37﴾ .

رفتار امام حسین(ع) با معلم فرزندش

امام حسین(ع) یک بچه داشت به سن مدرسه رسید، نه وجود مبارک زین العابدین، یکی از بچه­ها، حضرت او را مدرسه برد. روز، اول ظهر که آمد خانه ابی عبدالله(ع) بچه را بغل گرفت و گفت: بابا امروز در مدرسه چه چیزی به تو یاد دادند؟ گفت: بابا همه­ی آن چیزی که یادم دادند بخوانم؟ فرمود: بله عزیز دلم بخوان {بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین} تا {والضالین} امام دیدند این معلم الوهیت خدا، رحمانیت خدا، رحیمیت خدا، پروردگاری خدا، قیامت خدا، عبادت خدا و صراط مستقیم خدا را همین روز اول یاد این بچه داده است! به یکی فرمود: برو معلمش را خانه بیاور. دوید رفت به معلم گفت: ابی عبدالله(ع) شما را می­خواهد. آمد و امام حواله نوشت و گفت: می­روی بازار، هزار متر پارچه­ی حوله­ی یمن را برایت نوشتم، هزار دینار طلا هم همانجا داخل خانه به او داد و گفت: دهانت را باز کن، دهان این معلم را هم پر از اشیاء قیمتی کرد، حالا عقیق بود، فیروزه بود، نقره و طلا بود، بعد فرمود: برو.

ایرادگیرها ایراد گرفتند گفتند: آقا چه خبر است به یک معلم اینقدر محبت کردید؟ امام فرمود: این {ما قدمه یقع ما قدمه لما قد اعطا}؟؟؟؟ این چیزی که من به این معلم دادم کجا به آن ارزشی که معلم به بچه­ی من داده می­رسد؟ چه کار کردم من؟ یعنی امام حسین(ع) می­گوید: به معلم­ها برسید، اینها حیات می­دهند، به نسل برسید.